ORU- The Mirror Mamodo

เหนื่อยจังเลย~ แต่กะสุขจายที่ได้เห็นหน้ามายเลิฟ~ (แค่เห็นตอนพิมพ์ออกมาใส่แฟ้มแล้วเปิดอ่านก็พาลใจจะสลบแล้ว~ )

ตอนนี้ก็กระเติบไปได้บ้างแล้วนิดหน่อย~ แต่ที่กระเติบอ่ะมันตอนท้ายเรื่องซะงั้น

อ๊าก~~~~~~~~~~~~~

ทำไงได้เขียนตอนสงบ ๆ เรียบ ๆ สบาย ๆ สนุกสนานไม่ได้~ ก็คนมันเคยชินแต่ตอนต่อสู้ไม่ก็ช่วงเศร้า ๆ นิน่า~ แต่ที่ยากสุดคือจะวาดบราโก้ยิ้มนี่สิ อ๊า~~~~~~~ แค่จินตนาการมโนภาพไสยาสงฆ์(?) ก็พาลจะใจละลายลอยหายไปกับกระจกแว้ว~ 

ว้าย ๆ รักตัวที่สุดเลยล่ะ ตะเอง~~~ >///<

ว่าไปนั่น แต่มันกะจริงนี่น่า ตะเอ๊ง~~~~~~~~~ (เปรี้ยง! สักดอกกล่อมไสยา)

 ก็ตอนนี้นั้นได้เขียนเรื่องช่วงไคลแมทไปแล้ว อยากบอกว่าเขียนแล้วมันส์มากเล่นเอาคนเขียนเองเศร้าจนน้ำตาไหลเลย~ อินมาก แต่ปัญหามันก็อยู่ที่ว่าจะทำยังไงกับตอนเปิดดี ที่จริงก็ร่างไว้แล้ว แต่วาดไม่ได้เนี่ยสิ (โอ๊ย~~~ เครียด~ )

นี่หน้าเกริ่นนำ ก๊าบ~

ว้าว แค่เปิดก็เลือดสาดเต็มภาพซะแว้ว~~~ อ๊าก~~~

ว่าแล้วก็ไปทำต่อดีกว่า~

 -------------------------------------------

edit @ 29 Aug 2008 20:57:24 by Oru