มันเป็นเรื่องของความชอบเอามาตัดสินศิลปะฉันได้ไง!!!
posted on 25 Nov 2009 00:42 by onihime
ว้าว ๆ ๆ ๆ งานของฉัน
ทำงานไอ้เซอเรียลลิตอะไรนี่ละ เอาขยะมาทำงานศิลปะ ถึงจะไม่ใช่ขยะแต่ก็ไม่ค่อยได้ใช้คงไม่เป็นไร
คอนเซ็ป กระจัดกจาย
จุดขาย ตุ๊กแกโดดออกจากกระเป๋า!!!!
ว้าย ช่างน่ารักอะไรขนาดนี้น้าาาาา ตุ๊กกี้จังของฉัน
(เท้าความเดิมที่ไม่เคยลง เคยเอาไปแกล้งคนจนกระทั่งทำคนร้องไห้จริง ๆ เลยตัดสินใจสำนึกผิดชั่วคราวเลยไม่เอามาเล่นอีกเลย จากวันนี้วันนี้ก็เดือนนึงพอดี...)
หึหึหึหึ... เอาล่ะ บรรจุ(กรอบ)ภัณฑ์เป็นไปรษณีย์ที่ไม่ได้ใช้แล้ว พอเปิดก็จงร้องจ๊ากซะ!!!
ถึงวิชาว่าด้วยการออกแบบสามมิติ (โดยอาจารย์ท่านนึงที่....อืมม์... ไม่เคยได้คะแนนดี ๆ เลย)
ตอนแรกนั่งในห้อง กล่องงานโคตรหวงแต่มั่นใจเพราะบรรจุด้วยกล่องอันแน่นหนาไม่งั้นคงส่งข้ามจังหวัดไม่ได้หรอกเนอะ..(ก็กล่องไปรษณีย์นี่นะ)
มองเพื่อน ๆ อวดงานกันอย่างสนุกสนาน
"นี่ ๆ ๆ ทำอะไรมาขอดูหน่อยดิ"เพื่อนที่นั่งข้างหลังขอดู เราก็เลยส่งให้
"หนาย.....
.
.
.
.
กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
เธอร้องทำให้เราตกใจมาก(เดิมทีเป็นคนที่หวาดกลัวต่อเสียงดัง ๆ แบบนี้ง่าย ๆ อยู่แล้ว) พอร้องก็รีบปล่อยงานฉันทิ้งเลย
ชะเฮ้ยยยยยย งานของข้าพเจ้าาาาาา!!!!
ว้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
.
.
.
เซฟ..........
"ทำอะไรของเธอฟะ ดีนะที่เป็นกล่องไปรษณีย์น่ะ ไม่งั้นพังไปแล้ววววว"
สรุปคือ... รับไม่ได้นั่นเอง... แต่ยังดีที่กล่องทนทานงานข้างในคงทน...
"ก็แกเล่นเอาตุ๊กแกมาใส่ในข้างในนี้ใครเห็นก็ตกใจสิยะ" แล้วมันเกี่ยวอะไรกับแกฟะ...งานฉันนะเว้ยเฮ้ย....
"น่ารักอ่ะ ดูดิหน้าตาจิ้มลิ้มออก"ฉันว่าแล้วยื่นงานให้เพื่อนดูชัด ๆ เห็นเลยว่าคน ๆ นี้กลัวตุ๊กแก....
หึหึ..
"กลัวสินะ...."ฉันว่า เพื่อนก็เหมือนจะลุกลี้ลุกลนมองตุ๊กแกที่น่ารักของฉัน
เอ้า ๆ นั่งที่ ๆ
อาจารย์มาซะละ ว่าจะแกล้งต่อสักหน่อย... ชิ.....
แล้วพอมาถึงอาจารย์ก็พูด ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ เรื่องไรไม่รู้ รู้แต่ว่าง่วงนอนวะ....ในระหว่างนั้นก็เอางานไปส่งด้วย
และแล้ว...พอถึงเวลาสั่งงานให้ทำงานเปเปอร์สเคปเจอร์ห่าเหวไรไม่รู้ แบบว่าให้ทำคล้าย ๆ ประติมากรรมลอยตัว
แล้วทุกคนก็ไปรับงานของตัวเองกัน
C+
เรอะ......
โหเห้ยยยยยยยยยย ทำตั้งนานได้ซีบวกเรอะ ใจร้ายอ่ะ
พอลองคุยกับอาจารย์ก็ได้ความมาว่า มันไม่สวย.... อืมม์..... แจ่มเลยละค่ะ โคตรชัด
"มันไม่มีองค์ประกอบเลย ของก็น้อยไป ถ้าอยากให้กระจายก็ต้องทำให้ดีกว่านี้ แล้วก็ตุ๊กแกเนี่ยถ้าจะใช้ก็ต้องทำให้สมจริงกว่านี้หน่อย งานแบบนี้ถึงจะเอาขยะมาทำถ้าทำไม่ดี ขยะก็ขยะนั่นแหละ...."
เจ็บ..... ที่จริงไม่ได้พูดขนาดนี้หรอก แต่มันคงราว ๆ นี้ละที่เขาอยากพูด....
"แล้วนี่ทำไมเอาตุ๊กแกมาทำเนี่ย อาจารย์เขาตกใจนะ(หมายถึงจารย์หญิง)"
นั่นแหละจุดประสงค์หลักละ....ดีใจจัง
"แต่เห็นเขาว่า ถ้าทำมาให้ดีหน่อยก็จะดีมาก เพราะหลังจากดูดี ๆ แล้วมันดูใช้ไม่ได้เลย..."
เอ่อ.... นี่มัน.... หลอกให้ตายใจแล้วแทงอกชัด ๆ ..... โหเฮ้ย.... มันห่วยขนาดนั้นเลยเหรอฟะ
เราก็เอางานกลับมาพร้อมความช้ำ....เจ็บใจเหลือคณนา...
พอมานั่งทำงานก็นั่งคิดเรื่อยเปื่อย...ไม่รู้ไงละ
กูฝังใจ... มาว่าตุ๊กกี้ฉันห่วยเรอะ(ที่จริงเพราะเจ้าของงานทำงานห่วยมากกว่า)
ทำอีกสักรอบไปเลยยยยยยย
ตัดตรงนี้ ยกตรงนี้ โยกตรงนั้น แหว่งนิด ๆ เติมกาว ปะ ๆ ๆ ๆ ๆ
อืม.... เอากาวยูฮูมาเติมอีกนิดให้มีชีวิตดีกว่า....
แล้วงานก็ออกมา เป็นตัวแกตัวเบ้อเริ่มเต็มงานและยังมีลักกษณะเป็นคล้าย ๆ เสาห้องอีก มีกาวที่โยงไปมาดูเหมือนยักใยและน้ำลายของตุ๊กแก(ซึ่งเกิดมาก็ไม่เคยเห็นหรอก)
หึหึหึหึ สุดยอดประติมากรรมแห่งความสยองขวัญ ศิลปะชั้นเลิศ....
"คุณเนี่ยความชอบแปลก ๆ นะ ไม่เหมือนพวกอเล็กซานเดอร์ที่เขาออกแบบงานศิลปะให้คนดูมีจินตนาการแบบนั้น ชอบเหรอสิ่งมีชีวิตน่าเกลียดตัวเนี่ย"
โหเฮ้ย.... ด่าตรง ๆ เลยว่ะ... ถ้าชอบงานของพี่แกขนาดนั้นทำไมไม่ไปฝังรากที่นั่นเลยฟะ... เอางานจิตกรระดับโลกมาเทียบกับงานของนักศึกษาตัวน้อย ๆ ด้อยประสบการณ์อย่างฉันเหรอฟะ
แต่เฮ้.... งานอันแปลกประหลาดพิสดารแบบนี้ทำมาตั้งนานละ ยังไม่ชินอีกเหรอ??
ไม่สิที่สำคัญ... ว่าตุ๊กกี้ของฉันน่าเกลียดเรอะ.... ศิลปะความเชื่อล้ำสมัยเลยนะเว้ยเฮ้ย.....มีมาแต่โบราณปัจุบันก็ไม่เสื่อมคลายนี่แหละศิลปะชีวิตที่ยาวนานของเมืองไทย...(และอีกหลาย ๆ เมือง)
"แต่คุณนี่จำได้ว่าเคยทำงานอะไรนะที่ทำคอนเซ็ปจากเรื่องจริงฝ่านจอสินะ เคยพูดไว้"
เออ..... ตูนี่แหละ งานศิลปะออกแบบสองมิติที่ให้ออกแบบตามความรู้สึก และตอนนั้นกำลังดูเรื่องจริงผ่านจอ เลยทำคอนเซ็ปความมืดในใจมนุษย์... และที่สำคัญที่มันได้ระดับห่วยสุดติงเพราะจารย์บอกว่ามันน้อยเกินไปนั่นแหละ....ก็คนมันไม่ชอบอะไรเยอะ ๆ นิหว่า..... ยังเท้าความถึงแวนโก๊ะ กับพวกเพ่จิตรกรในดวงใจของท่าน.... ชอบนักก็ไปฝังรากบ้านเกิดเขาเลยเพ่.... ที่นี่มันเมืองไทย....
"หัดดูงานศิลปะเยอะ ๆ หน่อยสิ จารย์เคยบอกไงว่า ต้องดูมาก ๆ ถึงจะได้ความรู้และซึบซับมาได้..."
อืมม์..... ดูสิ ศิลปะชีวิตไง.... แดนสนธยา สัตว์โลกน่ารัก พืชพรรณกินสัตว์ และก็ข่าวอาชญากรรมไง... ผิดเรอะ...ที่ชอบแบบนั้น....
"คุณเนี่ยเป็นพวกยึดติดจริง ๆ เลยนะ ลองหลุดออกมาจากความคิดเดิม ๆ หน่อยสิ"
ขอโทษค่ะจารย์.... ทีจารย์ก็พูดถึงแต่แวนโก๊ะ กับอาจารย์เฉลิมชัย หรือพวกเซอเรียล แอ็บแดก อะไรพวกนั้น จารย์ก็ยึดติดพอกันนั่นแหละค่ะ.... อีกอย่างทุกคนพยายามทำงานแบบที่อาจารย์ชอบจนงานออกมาจะเหมือน ๆ กันหมดแล้ว รู้ตัวบ้างป่ะ..... เห็นงานเหมือน ๆ กันแล้วเซ็งเบื่อไปเลยละ....
"เอาเถอะ เห็นแก่ความพยายาม จารย์จะให้ก็แล้วกัน....ไป ให้ B ไปเลย"
เออ..... ตบหัว ตีกะบาล เตะตูด หวดคอ เหวี่ยงมาขนาดนั้น.... แล้วมาลูบหลังเอาตอนท้ายเนี้ยนะ..... เจ๋งเลยเกือบโกรธไม่ลงเลยล่ะจารย์....สมแล้วที่อยู่จิตเวช เอ็ย.... จิตวิทยามาก่อน....
"ไม่ถ่ายเก็บไว้เหรอคะ"
"ถ่ายไว้ทำไม"
"เอาไว้เป็นเยี่ยงอย่างให้รุ่นน้องว่าคนแบบนี้ยังมีอยู่ไงคะ จารย์"
ประชด.....
"เออดีนะ ไหน ๆ เอามาถ่ายสิ..." เอาจริง????
เซ็งลงตับ..... เอาเถอะ ได้ บี ก็พอทำเนายังไงฉันก็หมานิหว่า.....จะตบหัว แทงคอ แล้วลูบหลังก็เอาเถอะ...ตามใจ...ไม่อยากจะพูดละ....
"จารย์"
"อะไร?"
"งานเปเปอร์การบ้านหนูจะทำตุ๊กแกมาอีก... จารย์รอรับเลยนะคะ..."
"เอาจริงเด๊ะ...."
"ค่ะ...."
แล้วเราก็เดินออกมา ช้ำใจโคตร ๆ มาว่างานเราแล้วเอาไปเทียบกับงานศิลปะพวกนั้น.... ก็ตูไม่ใช่พวกพี่ศิลปินพวกนั้นนี่หว่าจะให้ทำได้ขนาดนั้นจะทำได้รึไงฟะ...ไมได้เก่งกาจเซ้นศิลปะเป็นเลิศนะว้อยเฮ้ย....
ชิ.... เจ็บกระดองใจ.....
จำไว้เลยนะ.... จารย์บ้า...
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------