ว้าว ๆ ๆ ๆ งานของฉัน

ทำงานไอ้เซอเรียลลิตอะไรนี่ละ เอาขยะมาทำงานศิลปะ ถึงจะไม่ใช่ขยะแต่ก็ไม่ค่อยได้ใช้คงไม่เป็นไร

 

คอนเซ็ป กระจัดกจาย

 

จุดขาย   ตุ๊กแกโดดออกจากกระเป๋า!!!!

 

ว้าย ช่างน่ารักอะไรขนาดนี้น้าาาาา ตุ๊กกี้จังของฉัน

(เท้าความเดิมที่ไม่เคยลง เคยเอาไปแกล้งคนจนกระทั่งทำคนร้องไห้จริง ๆ เลยตัดสินใจสำนึกผิดชั่วคราวเลยไม่เอามาเล่นอีกเลย จากวันนี้วันนี้ก็เดือนนึงพอดี...)

 

หึหึหึหึ... เอาล่ะ บรรจุ(กรอบ)ภัณฑ์เป็นไปรษณีย์ที่ไม่ได้ใช้แล้ว พอเปิดก็จงร้องจ๊ากซะ!!!

 

ถึงวิชาว่าด้วยการออกแบบสามมิติ (โดยอาจารย์ท่านนึงที่....อืมม์... ไม่เคยได้คะแนนดี ๆ เลย)

ตอนแรกนั่งในห้อง กล่องงานโคตรหวงแต่มั่นใจเพราะบรรจุด้วยกล่องอันแน่นหนาไม่งั้นคงส่งข้ามจังหวัดไม่ได้หรอกเนอะ..(ก็กล่องไปรษณีย์นี่นะ)

มองเพื่อน ๆ อวดงานกันอย่างสนุกสนาน

 

"นี่ ๆ ๆ ทำอะไรมาขอดูหน่อยดิ"เพื่อนที่นั่งข้างหลังขอดู เราก็เลยส่งให้

 

"หนาย.....

 

.

.

.

.

 

กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

 

เธอร้องทำให้เราตกใจมาก(เดิมทีเป็นคนที่หวาดกลัวต่อเสียงดัง ๆ แบบนี้ง่าย ๆ อยู่แล้ว) พอร้องก็รีบปล่อยงานฉันทิ้งเลย

 

ชะเฮ้ยยยยยย งานของข้าพเจ้าาาาาา!!!!

 

ว้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

 

.

 

.

 

.

เซฟ..........

 

"ทำอะไรของเธอฟะ ดีนะที่เป็นกล่องไปรษณีย์น่ะ ไม่งั้นพังไปแล้ววววว"

 

สรุปคือ... รับไม่ได้นั่นเอง... แต่ยังดีที่กล่องทนทานงานข้างในคงทน...

 

"ก็แกเล่นเอาตุ๊กแกมาใส่ในข้างในนี้ใครเห็นก็ตกใจสิยะ" แล้วมันเกี่ยวอะไรกับแกฟะ...งานฉันนะเว้ยเฮ้ย....

 

"น่ารักอ่ะ ดูดิหน้าตาจิ้มลิ้มออก"ฉันว่าแล้วยื่นงานให้เพื่อนดูชัด ๆ เห็นเลยว่าคน ๆ นี้กลัวตุ๊กแก....

หึหึ..

 

"กลัวสินะ...."ฉันว่า เพื่อนก็เหมือนจะลุกลี้ลุกลนมองตุ๊กแกที่น่ารักของฉัน

 

เอ้า ๆ นั่งที่ ๆ

 อาจารย์มาซะละ ว่าจะแกล้งต่อสักหน่อย... ชิ.....

 

แล้วพอมาถึงอาจารย์ก็พูด ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ เรื่องไรไม่รู้ รู้แต่ว่าง่วงนอนวะ....ในระหว่างนั้นก็เอางานไปส่งด้วย

 

และแล้ว...พอถึงเวลาสั่งงานให้ทำงานเปเปอร์สเคปเจอร์ห่าเหวไรไม่รู้ แบบว่าให้ทำคล้าย ๆ ประติมากรรมลอยตัว

 

แล้วทุกคนก็ไปรับงานของตัวเองกัน

 

 

C+

 

เรอะ......

 

 

 

 

โหเห้ยยยยยยยยยย ทำตั้งนานได้ซีบวกเรอะ ใจร้ายอ่ะ

 

พอลองคุยกับอาจารย์ก็ได้ความมาว่า มันไม่สวย.... อืมม์..... แจ่มเลยละค่ะ โคตรชัด

 

"มันไม่มีองค์ประกอบเลย ของก็น้อยไป ถ้าอยากให้กระจายก็ต้องทำให้ดีกว่านี้ แล้วก็ตุ๊กแกเนี่ยถ้าจะใช้ก็ต้องทำให้สมจริงกว่านี้หน่อย งานแบบนี้ถึงจะเอาขยะมาทำถ้าทำไม่ดี ขยะก็ขยะนั่นแหละ...."

 

เจ็บ..... ที่จริงไม่ได้พูดขนาดนี้หรอก แต่มันคงราว ๆ นี้ละที่เขาอยากพูด....

 

"แล้วนี่ทำไมเอาตุ๊กแกมาทำเนี่ย อาจารย์เขาตกใจนะ(หมายถึงจารย์หญิง)"

 

นั่นแหละจุดประสงค์หลักละ....ดีใจจัง

 

"แต่เห็นเขาว่า ถ้าทำมาให้ดีหน่อยก็จะดีมาก เพราะหลังจากดูดี ๆ แล้วมันดูใช้ไม่ได้เลย..."

 

เอ่อ.... นี่มัน.... หลอกให้ตายใจแล้วแทงอกชัด ๆ ..... โหเฮ้ย.... มันห่วยขนาดนั้นเลยเหรอฟะ

 

 

เราก็เอางานกลับมาพร้อมความช้ำ....เจ็บใจเหลือคณนา...

 

พอมานั่งทำงานก็นั่งคิดเรื่อยเปื่อย...ไม่รู้ไงละ

 

กูฝังใจ... มาว่าตุ๊กกี้ฉันห่วยเรอะ(ที่จริงเพราะเจ้าของงานทำงานห่วยมากกว่า)

 

ทำอีกสักรอบไปเลยยยยยยย

 

ตัดตรงนี้ ยกตรงนี้ โยกตรงนั้น แหว่งนิด ๆ  เติมกาว ปะ ๆ ๆ ๆ ๆ

 

อืม.... เอากาวยูฮูมาเติมอีกนิดให้มีชีวิตดีกว่า....

 

แล้วงานก็ออกมา เป็นตัวแกตัวเบ้อเริ่มเต็มงานและยังมีลักกษณะเป็นคล้าย ๆ เสาห้องอีก มีกาวที่โยงไปมาดูเหมือนยักใยและน้ำลายของตุ๊กแก(ซึ่งเกิดมาก็ไม่เคยเห็นหรอก)

 

หึหึหึหึ สุดยอดประติมากรรมแห่งความสยองขวัญ ศิลปะชั้นเลิศ....

 

"คุณเนี่ยความชอบแปลก ๆ นะ ไม่เหมือนพวกอเล็กซานเดอร์ที่เขาออกแบบงานศิลปะให้คนดูมีจินตนาการแบบนั้น ชอบเหรอสิ่งมีชีวิตน่าเกลียดตัวเนี่ย"

 

โหเฮ้ย.... ด่าตรง ๆ เลยว่ะ... ถ้าชอบงานของพี่แกขนาดนั้นทำไมไม่ไปฝังรากที่นั่นเลยฟะ... เอางานจิตกรระดับโลกมาเทียบกับงานของนักศึกษาตัวน้อย ๆ ด้อยประสบการณ์อย่างฉันเหรอฟะ

 

แต่เฮ้.... งานอันแปลกประหลาดพิสดารแบบนี้ทำมาตั้งนานละ ยังไม่ชินอีกเหรอ??

 

ไม่สิที่สำคัญ... ว่าตุ๊กกี้ของฉันน่าเกลียดเรอะ.... ศิลปะความเชื่อล้ำสมัยเลยนะเว้ยเฮ้ย.....มีมาแต่โบราณปัจุบันก็ไม่เสื่อมคลายนี่แหละศิลปะชีวิตที่ยาวนานของเมืองไทย...(และอีกหลาย ๆ เมือง)

 

"แต่คุณนี่จำได้ว่าเคยทำงานอะไรนะที่ทำคอนเซ็ปจากเรื่องจริงฝ่านจอสินะ เคยพูดไว้"

 

เออ..... ตูนี่แหละ งานศิลปะออกแบบสองมิติที่ให้ออกแบบตามความรู้สึก และตอนนั้นกำลังดูเรื่องจริงผ่านจอ เลยทำคอนเซ็ปความมืดในใจมนุษย์... และที่สำคัญที่มันได้ระดับห่วยสุดติงเพราะจารย์บอกว่ามันน้อยเกินไปนั่นแหละ....ก็คนมันไม่ชอบอะไรเยอะ ๆ นิหว่า..... ยังเท้าความถึงแวนโก๊ะ กับพวกเพ่จิตรกรในดวงใจของท่าน.... ชอบนักก็ไปฝังรากบ้านเกิดเขาเลยเพ่.... ที่นี่มันเมืองไทย....

 

"หัดดูงานศิลปะเยอะ ๆ หน่อยสิ จารย์เคยบอกไงว่า ต้องดูมาก ๆ ถึงจะได้ความรู้และซึบซับมาได้..."

 

อืมม์..... ดูสิ ศิลปะชีวิตไง.... แดนสนธยา สัตว์โลกน่ารัก พืชพรรณกินสัตว์ และก็ข่าวอาชญากรรมไง... ผิดเรอะ...ที่ชอบแบบนั้น....

 

"คุณเนี่ยเป็นพวกยึดติดจริง ๆ เลยนะ ลองหลุดออกมาจากความคิดเดิม ๆ หน่อยสิ"

 

ขอโทษค่ะจารย์.... ทีจารย์ก็พูดถึงแต่แวนโก๊ะ กับอาจารย์เฉลิมชัย หรือพวกเซอเรียล แอ็บแดก อะไรพวกนั้น จารย์ก็ยึดติดพอกันนั่นแหละค่ะ.... อีกอย่างทุกคนพยายามทำงานแบบที่อาจารย์ชอบจนงานออกมาจะเหมือน ๆ กันหมดแล้ว รู้ตัวบ้างป่ะ..... เห็นงานเหมือน ๆ กันแล้วเซ็งเบื่อไปเลยละ....

 

"เอาเถอะ เห็นแก่ความพยายาม จารย์จะให้ก็แล้วกัน....ไป ให้  B ไปเลย"

 

เออ..... ตบหัว ตีกะบาล เตะตูด หวดคอ เหวี่ยงมาขนาดนั้น.... แล้วมาลูบหลังเอาตอนท้ายเนี้ยนะ..... เจ๋งเลยเกือบโกรธไม่ลงเลยล่ะจารย์....สมแล้วที่อยู่จิตเวช เอ็ย.... จิตวิทยามาก่อน....

 

"ไม่ถ่ายเก็บไว้เหรอคะ"

"ถ่ายไว้ทำไม"

"เอาไว้เป็นเยี่ยงอย่างให้รุ่นน้องว่าคนแบบนี้ยังมีอยู่ไงคะ จารย์"

 

ประชด.....

 

"เออดีนะ ไหน ๆ เอามาถ่ายสิ..." เอาจริง????

 

เซ็งลงตับ..... เอาเถอะ ได้ บี  ก็พอทำเนายังไงฉันก็หมานิหว่า.....จะตบหัว แทงคอ แล้วลูบหลังก็เอาเถอะ...ตามใจ...ไม่อยากจะพูดละ....

 

"จารย์"

"อะไร?"

"งานเปเปอร์การบ้านหนูจะทำตุ๊กแกมาอีก... จารย์รอรับเลยนะคะ..."

"เอาจริงเด๊ะ...."

"ค่ะ...."

 

แล้วเราก็เดินออกมา ช้ำใจโคตร ๆ มาว่างานเราแล้วเอาไปเทียบกับงานศิลปะพวกนั้น.... ก็ตูไม่ใช่พวกพี่ศิลปินพวกนั้นนี่หว่าจะให้ทำได้ขนาดนั้นจะทำได้รึไงฟะ...ไมได้เก่งกาจเซ้นศิลปะเป็นเลิศนะว้อยเฮ้ย....

 

ชิ.... เจ็บกระดองใจ.....

 

 

 

 

จำไว้เลยนะ.... จารย์บ้า...

 

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------